Europa

Hoewel ik geen waterrat ben, heb ik wel iets met de zee. Ik kan uren kijken naar de golven en het ritme van de zee. Uitwaaien. Aan de Belgische kust kan je me zelden vinden, omdat ik er niet echt iets mee heb. Wel woonde ik er tien jaar geleden een maand met een vriendin voor vakantiewerk en ik voelde me er wel helemaal thuis. Maar dat lag meer aan die goeie vriendin en onze leventje daar, zestien en voor de eerste keer echt op eigen benen, dan aan de kustlijn met de hoogbouw op de dijk.

In het zuiden van Kroatië ligt de stad Dubrovnik in de gelijknamige provincie. Alleen moet je er wel het land voor uit. En weer in. Bosnië-Herzegovina heeft namelijk twintig kilometer kustlijn waardoor je van grenspost tot grenspost zo’n negen kilometer in een ander land rijdt. Het zevende land waar we door rijden op onze roadtrip dus we konden niet anders dan even kort te stoppen in het stadje Neum om de lokale kerk te bekijken. Daarna vervolgen we onze route naar het zuiden: de weg loopt evenwijdige met de kustlijn en trakteert je dus op prachtige zichten.

Na een klein overwinningsgevoel (wegens één minuut voor de wekker wakker geworden) kruip ik uit onze tent om mijn wandelschoenen aan te trekken. Toch maar even iets met lange mouwen aandoen want vroeg + bewolkt en dan vertrekken we naar het vlakbij gelegen Nationaal Park Plitvice. Oftewel Plitvice Jezera, het eerste nationaal park van Kroatië dat tevens ook erkend is als UNESCO-werelderfgoed. Een tip: het park opent om zeven uur en het loont om vroeg op te staan. Als wij onze auto parkeren omstreeks 7u40 delen we de parking met ongeveer een dertigtal andere auto’s. Als je weet dat het park jaarlijks meer dan een miljoen bezoekers heeft, dan weet je dat het hier druk kan worden in de populaire zomermaanden.